Uit onderzoek onder plegers blijkt inderdaad dat zij een geoefend oog hebben voor het detecteren van potentiële slachtoffers. Plegers hebben de voorkeur voor hun eigen kinderen en/of passieve, stille, problematische of eenzame kinderen uit andere gezinnen.

Veel plegers van seksueel misbruik ondernemen stappen om een hechte vertrouwensrelatie op te bouwen met hun dochter, voordat zij overgaan tot het plegen van seksueel misbruik. Basisvertrouwen is voor een kind een noodzakelijke voorwaarde voor een gezonde verdere ontwikkelingsgang.

Veel plegers blijken hun slachtoffers een speciaal plekje binnen het gezin te geven. Zij behandelen het kind als hun favoriet, geven het kind het gevoel "speciaal" te zijn en kunnen daar in het uiterste geval zelfs hun eigen leven aan vast koppelen.

Isolement volgt in de regel op het "speciaal maken" van het slachtoffer. Het kind wordt geïsoleerd van de moeder, van contacten met leeftijdgenoten en van verdere vertrouwenspersonen. Het kind ervaart als gevolg hiervan vaak een vervreemdingseffect ten aanzien van leeftijdsgenoten. Het kind raakt immers bij seksuele activiteiten betrokken, waar het, gezien haar ontwikkeling, nog niet aan toe is.

Veel plegers geven aan dat zij het kind niet tot geheimhouding hebben gedwongen. Plegers zeggen soms zelfs dat zij het slachtoffer hebben verteld dat het niet hoeft te zwijgen of dat ze zelfs "toestemming" hebben gegeven om er over te praten. "Als je het aan mamma wilt vertellen, dan moet je dat maar doen".

Seksueel misbruik is in de regel geen alles-of-niets proces. Zowel pleger als slachtoffer onderkennen bij reconstructie van het misbruik dat de pleger veelal stapsgewijs grenzen heeft verlegd. Het gaat daarbij om grensoverschrijdingen op allerlei gebied, die een wezenlijk bestanddeel van het grooming-proces vormen.