De wetgever heeft bepaald dat een verdachte bij het plegen van een strafbaar feit tot een bepaalde tijd na het plegen van dit feit vervolgd kan worden. Als deze termijn is verstreken dan spreekt men over de verjaring van het feit. De verdachte kan dan niet meer vervolgd worden.

• 6 jaar bij misdrijven waarop maximaal 3 jaar gevangenisstraf staat.
• 12 jaar bij misdrijven waarop meer dan 3 jaar gevangenisstraf staat.
• 20 jaar (tot 1-1-2006 15 jaar) bij misdrijven waarop meer dan 10 jaar gevangenisstraf staat.

De termijn van verjaring begint op de dag nadat het strafbare feit is gepleegd. Was het slachtoffer ten tijde van het misbruik nog geen 18 jaar, dan begint de verjaringstermijn te tellen vanaf zijn of haar 18e jaar.

Dat is moeilijk te zeggen. De wet is in het verleden, voor wat betreft de verjaringstermijnen, diverse malen aangepast. Van belang is te weten wat er gebeurd is en wanneer, hoe oud het slachtoffer was en hoe oud de verdachte was.

Mocht u hierover een vraag hebben, neem dan even contact met me op.

Is de verdachte van een zedenmisdrijf op het moment van het plegen daarvan tussen 12 en 18 jaar, dan wordt de verjaringstermijn ten opzichte van die van de meerderjarige verdachte, met de helft verkort.

Is de verdachte ouder dan 16 jaar ten tijde van het plegen van het misdrijf en is het slachtoffer jonger van 18 jaar, dan gelden de volledige verjaringstermijn (van de meerderjarige verdachte).

De politie zal geen aangifte opnemen, want dit feit kan niet meer vervolgd worden.

In sommige gevallen kan, in overleg met het slachtoffer, ervoor gekozen worden om de verdachte vrijwillig uit te nodigen op het bureau om met hem in gesprek te gaan (eventueel samen met het slachtoffer).

De verdachte is niet verplicht te komen of mee te werken aan dit onderzoek, maar soms komt het voor dat hij dit wel wil en kan zo'n gesprek misschien een verrassende wending nemen.

In de praktijk is het wel eens voorgekomen dat de verdachte tijdens zo'n gesprek schuld bekende. Dit kan, zeker voor de verwerking van het slachtoffer, van groot belang zijn, maar het heeft voor de verdachte strafrechterlijk geen gevolgen want het feit blijft verjaard.

Soms hebben slachtoffers vele jaren nodig gehad om hun trauma te kunnen verwerken.

Uiteindelijk zijn ze dan soms toe om aangifte te doen maar dan blijkt het feit verjaart te zijn. Dan blijft er toch vaak een sterke behoefte bij het slachtoffer bestaan om de misbruiker te confronteren met het leed dan hem of haar is aangedaan.

Een goede manier om dit te doen is de misbruiker een brief te schrijven, met daarin op jouw manier verwoord, wat dit allemaal met jou gedaan heeft; jouw gevoelens, jouw verdriet, jouw pijn, jouw angsten, jouw woede etc. etc.

Je kunt hem daarmee confronteren en aangeven dat hij degene is, die jou dit allemaal heeft aangedaan. Ook al vond je toen sommige dingen niet erg als kind, dan nog had hij beter moeten weten en daar geen misbruik van mogen maken.

Zo'n brief schrijven gaat natuurlijk alleen op als het misbruik ook daadwerkelijk door die persoon gepleegd is.

Mocht je het gebeuren na een hele lange tijd misschien verdrongen hebben en weet je niet meer precies wie de misbruiker was, laat dan het schrijven van deze brief achterwege.

Verwacht echter niet van de misbruiker dat hij onmiddellijk schuld gaat bekennen en zijn excuses zal aanbieden, want dat zal vrijwel zeker niet gebeuren, maar je kunt hem door middel van deze brief wel aan het denken zetten, zeker als hij nog een geweten heeft.

Je kunt deze brief ook beschouwen als een van de middelen waarmee je die hele vervelende periode kunt afsluiten. Hou er ook rekening mee dat de misbruiker de brief, na het lezen van de eerste regel, deze direct weggooit.

Onderneem geen acties, die niet toegestaan zijn. Ga die persoon niet lastig vallen, ga zijn familie niet benaderen, uit geen bedreigingen, maar hou je strikt aan het opsommen van feiten en de gevolgen die deze voor jou hebben gehad.