Meestal zit daar wel een aantal dagen tot een week tussen. Dat komt omdat het opnemen van een aangifte enige tijd kost en dit gepland moet worden.

Verder dient deze tijd ook voor de persoon die aangifte doet, om goed na te denken of hij of zij wel zeker weet of er een aangifte gedaan wordt.

Een aangifte is een kennisgeving aan de politie dat er een strafbaar feit heeft plaatsgevonden, waarbij degene die aangifte doet de politie verzoekt om dit strafbaar feit te onderzoeken.

Een aangifte bestaat uit een proces-verbaal waarin staat vermeld wat de aangever kan vertellen over het strafbare feit.

De aangever en de politie ondertekenen dit proces-verbaal. Daarna is de aangifte een feit en zal de politie met het onderzoek kunnen beginnen.

Nee, het doen van een aangifte is niet verplicht, maar normaal gesproken onderneemt de politie en justitie pas actie als er een aangifte gedaan is.

U kunt altijd terecht op de afdeling zedenzaken voor een informatief gesprek. U kunt daarna beslissen wat u wilt doen. Maak van tevoren wel even (telefonisch) een afspraak.

Mocht u veel vragen hebben noteer deze dan zodat u ook op alle vragen een antwoord krijgt en geen vragen vergeet. Een informatief gesprek verplicht u niet tot het doen van een aangifte.

De wet zegt dat iedereen die kennis draagt van een strafbaar feit, aangifte kan doen. In de praktijk zal bij seksueel misbruik bijna altijd alleen degene die het feit is overkomen, aangifte doen.

Het slachtoffer is degene die kan vertellen wat hem of haar is overkomen en als iemand anders dat zou doen kan er een ander verhaal ontstaan.

In dat geval zal de aangifte gedaan worden door een van de ouders, tenzij de minderjarige in staat is zijn of haar verhaal te vertellen.

Meestal zal de zedenrechercheur, bij een jong slachtoffer, de aangifte opnemen van een van de ouders. Dit kan per slachtoffer verschillen.

Ja, dat kan.

Het komt soms voor dat iemand een melding doet van seksueel misbruik en daarbij bijvoorbeeld aangeeft dat hij of zij een aangifte door persoonlijke problemen, voorlopig niet aankan.

Voorwaarde is wel dat de verdachte, in overleg met het slachtoffer, niet is aangesproken over deze feiten.

U moet aangifte doen daar waar het feit gepleegd is.

Als u in Maastricht woont en u bent in Eindhoven seksueel misbruikt dan moet u in Eindhoven aangifte doen.

Bij een aangifte van seksueel misbruik is het van belang dat de zedenrechercheur, die uw zaak zal onderzoeken, ook de aangifte opneemt.

Daarom is het misschien erg vervelend als u doorgestuurd wordt, maar het is in uw eigen belang dat het onderzoek goed gedaan wordt.

In principe kunt u aangifte doen als u kennis draagt van een strafbaar feit, maar bij seksueel misbruik ligt dat in de praktijk anders.

Dan is het van belang dat degene die seksueel misbruikt is, zelf de aangifte doet. Anders is het als het slachtoffer een kind betreft, dan zal meestal een van de ouders aangifte doen.

Een aangifte is een officieel verzoek aan justitie om de zaak te onderzoeken en te vervolgen.

Dat is moeilijk te zeggen. Dit is van diverse factoren afhankelijk.

Normaal gesproken duurt een aangifte minimaal 1 uur, maar het kan ook uitlopen tot meer dan 3 uur.

In principe zal de aangifte door twee zedenrechercheurs opgenomen worden,maar er kunnen ook zaken zijn waarbij een zedenrechercheur de aangifte opneemt.

Uiteraard gaat de politie zorgvuldig met uw privacy om.

Indien u een afspraak heeft om aangifte te doen, zal de zedenrechercheur ervoor zorgen dat deze aangifte wordt opgenomen in een rustige ruimte die buiten het zicht van andere bezoekers van het politiebureau ligt.

De zedenrechercheur zal vragen stellen over de aangever of aangeefster zelf, om zo een beeld te krijgen van degene die aangifte doet.

Ook zal gevraagd worden waarom er aangifte gedaan wordt en uiteraard worden er veel vragen gesteld over wat er precies gebeurd is, wie de verdachte is, wat hij gezegd en gedaan heeft, of er getuigen zijn, etc. etc.

Het is ook de plicht van de rechercheur om, daar waar nodig, kritische vragen te stellen.

Het is belangrijk om in een keer zoveel mogelijk informatie te verzamelen van degene die de aangifte doet.

Dit is voor de politie die het onderzoek moet doen van belang. In principe is het de bedoeling dat de aangever of aangeefster in een keer gehoord wordt. Dit zal echter niet altijd lukken.

Soms komen er tijdens het onderzoek nieuwe gegevens aan het licht waarover de aangever nogmaals gehoord dient te worden.

Verder is er meestal niemand als getuige aanwezig geweest bij het strafbare feit en moeten daarom alle gegevens daaromtrent van de aangever komen.

Buiten de zedenrechercheurs en justitie wordt degene tegen wie je aangifte hebt gedaan, tijdens het verhoor geconfronteerd met de inhoud van de aangifte.

De advocaat van de verdachte zal op termijn een kopie van alle stukken krijgen.

Ja, dat is geen probleem.

Soms komt het voor dat een aangifte uitgesteld wordt omdat degen die de aangifte wil doen daar nog niet aan toe is, om welke reden dan ook. Er zit echter wel een probleem aan. Als er snel na het gebeuren aangifte gedaan wordt kan de politie een grondig onderzoek uitvoeren.

Als de aangifte na maanden, of zelfs na jaren pas gedaan wordt, is het onderzoek een stuk moeilijker. De politie loopt dan een beetje achter de feiten aan.

Getuigenverklaringen zijn dan niet meer betrouwbaar, sporen zijn niet meer terug te vinden, kortom het leveren van bewijs wordt het grootste probleem.

Soms kan het voorkomen dat de familie in twee kampen verdeeld wordt.

De ene helft kan je onvoorwaardelijk steunen in de aangifte die je doet en de andere helft kan tegen je zijn. Sommige slachtoffers zijn nog wel eens geneigd om dan maar geen aangifte te doen.

Er zijn altijd wel mensen te vinden (buiten degene die je beschuldigd) die het niet leuk vinden dat je aangifte doet. Zo kan het voorkomen dat iemand met jou en met de beschuldigde omgaat en dan een keuze wil of moet maken met wie hij/zij wel of niet om wil blijven gaan.